Απλά να μ’ αγαπάς, να μου κρατάς το χέρι και να ταξιδεύουμε…

Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Μουσική: Αντώνης Βαρδής

Να μ’ αγαπάς, να μ’ αγαπάς,
να με κοιτάς στα μάτια,
να μ’ αγαπάς.
Να μ’ αγαπάς, να μ’ αγαπάς,
να μου κρατάς το χέρι,
να μ’ αγαπάς.

Σε ταξίδια μαγεμένα
μακρινά κι ονειρεμένα
με καράβια και με τρένα
θέλω να με πας.
Σε ταξίδια μαγεμένα
μακρινά κι ονειρεμένα,
φτάνει μόνο να με αγαπάς.

Σαν Αυγουστιάτικο φεγγάρι
στα όνειρά μου θα γυρνάς,
κι όταν ο ύπνος θα με πάρει
βόλτα στον κόσμο θα με πας.
Σε ταξίδια μαγεμένα
μακρινά κι ονειρεμένα
φτάνει μόνο να με αγαπάς.

Να μ’ αγαπάς, να μ’ αγαπάς,
μες στην καρδιά να μ’ έχεις,
να μ’ αγαπάς.
Να μ’ αγαπάς, να μ’ αγαπάς,
όσο μπορείς κι αντέχεις να μ’ αγαπάς.

Στίχοι – Μουσική: Γιάννης Καραλής

Ψάξε με,
με τα νυχτιάτικά σου μάτια
πάρε με στα πιο υγρά σου μονοπάτια
τίποτα δε θα με κάνει να μη σ’ αγαπώ.

Ψάξε με μες τις Δευτέρες που μου λείπεις
πάρε με γίνομαι άγαλμα της λύπης
χάνομαι, την πιο παράλογη αγάπη ζω

Κι όταν δε θα σ’ αγαπάω
πιο πολύ θα σ’ αγαπώ,
κι όταν πάψω να σ’ το λέω
δε θα ζω.

Ψάξε με σαν να μαι εγώ ο πειρασμός σου,
πάρε με στις μαύρες τρύπες των ματιών σου.
Βρίσε με, με την ιδέα σου μονάχα ζω.
Ψάξε με στην πιο βαθιά υπόσχεση σου
πάρε με, είμαι τραγούδι στη φωνή σου
Βγάλε με από το δίλημμα αυτό που ζω.

Κι όταν δε θα σ’ αγαπάω
πιο πολύ θα σ’ αγαπώ,
κι όταν πάψω να σ’ το λέω
δε θα ζω.

Πες μου αν κοιμήθηκες
με μάτια ανοιχτά ως το πρωί
ή αν αγάπησες ποτέ σου
κάποιον που σ’ ήθελε πολύ

Ναι… Τώρα πες μου τι ζητάς
Είν’ το άδικο στο σώμα
κι η φωνή για να μιλάς και πάμε

Την αλήθεια αν θες να δεις
Πνίξ’ το άδικο στο άδικο
και σήμερα αγάπησέ με…
Τώρα…

Κιτρινισμένη η σκέψη σου
κιτρινισμένη σα χαρτί
γι’ αυτό ο έρωτάς σου αργοπεθαίνει
αργοσβήνει, δε μπορεί

Τα μαλλιά ανεμίζουν
κόντρα στη λογική
Πες μου αν έκανες ποτέ σου
κάτι που ήθελες πολύ

Στίχοι: Sadahzinia
Μουσική: B.D Foxmoor & Μιχάλης Μυτακίδης

Πώς να σου πω γι’ αυτές τις σκέψεις που σταθήκαν στο μυαλό μου,
θρονιαστήκαν και φωτίσανε για λίγο τ’ όνειρό μου
κι οι στιγμές χορέψανε μπροστά μου σα σκιές·
άλλες ανήκαν εδώ κι άλλες χανόντουσαν στο χτες.
Σκορπισμένες όλες στης ζωής το βιβλίο
κι οι σελίδες οι θαμπές, τσακισμένες στα δύο
να μου θυμίζουν ότι κάπου στα παλιά τα μονοπάτια
είναι της μνήμης μου τα πιο όμορφα κομμάτια·
αγαπημένα σαν όργανα παλιά ξεκουρδισμένα,
μακριά από μένα, περασμένα ξεχασμένα,
ξεμακραίνουν λίγο-λίγο μ’ ένα χρόνο σακάτη
κι έτσι φουντώνει του πόνου το γινάτι.
Ίσως μεγάλωσα και κάπως παραπάνω
και στην ανάγκη να πάψω και το κέφι μου να κάνω,
μα θα μικρύνω και θα σβήνω τη χαρά μου
κι αυτά τα ωραία που κυλήσανε μπροστά μου.
Γι’ αυτό γυρίζω στα παλιά να ξεδιψάσω·
οι στιγμές μου μ’ αφήνουνε παρέα να ξαποστάσω
και λιγώνουν τη ψυχή μου κάθε τόσο.
Από τα όμορφα δε θέλω να γλιτώσω.

Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα,
γιατί εκείνα την ασκήμια μου σκεπάζουν
κι όταν φοβάμαι τα πιο μεγάλα ψέμματα,
μακάρι πάντα να μου τάζουν.
Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα,
ούτε για λίγο σου λέω να τ’ αποφύγω.
Τα φτιάχνω θύμηση και τα ντύνω όνειρα
και μες στη σκέψη μου τα πνίγω.

Είναι τα όμορφα με τ’ άσχημα μπλεγμένα,
πάνω στης μοίρας τα παραμύθια κεντημένα,
ξαναμμένα με τραβάνε στο χορό τους τον τρελό·
ψάχνω τα βήματα να βρω και χάνω το ρυθμό.
Μα όταν με πιάσουνε τα όμορφα απ’ το χέρι
με ταξιδεύουνε στου ήλιου το κρυμμένο μου αστέρι
και μου ανοίγουν τη ψυχή να τραγουδήσω,
με τη βροχή του κόσμου να νυχτοπερπατήσω.
Όμως, δε ξέρω αν πρέπει να μείνω ή να φύγω,
αφού τα όμορφα κι αυτά κρατάνε λίγο
και μένει ο φόβος στη ζωή συνοδοιπόρος
σε κάθε ανάσα, κάθε σκέψη απαράβατος όρος.
Κι ενώ το ψέμα κι εγώ είμαστε πράματα χώρια
να με γλιτώσει θέλω, όταν φοβάμαι, από τα ζόρια.
Μικρό το κακό, αφού τουλάχιστον θα ζήσω,
τις κλεμμένες στιγμές για λίγο όνειρα θα ντύσω.
Ας λένε πως τα δύσκολα θεριεύουν τη ψυχή,
είναι ο πόνος όμως, στιχοπαιδεύτρα ευχή.
Μη με αφήσεις εδώ πέρα να στοιχειώσω,
από τα όμορφα δε θέλω να γλιτώσω.

Από σήμερα ο ΣΤΙΧΟΣ διευρύνει την “γκάμα” των στίχων που φιλοξενούσε και αναλαμβάνει αναρτήσεις στίχων που δεν έχουν γίνει (ακόμη) τραγούδια, όπως αυτοί αποστέλλονται σε εμάς από τους ίδιους τους δημιουργούς… Για να βρουν τη μουσική τους…

Στίχοι: Φωτεινή Μωραΐτου

Το τελευταίο μου ζεϊμπέκικο,
απόψε το χορεύω.
Με τούτο το ρεμπέτικο,
στους ουρανούς θ’ ανέβω.

Ήταν το λάθος μου βαρύ,
είδα τα μάτια σου να κλαίνε.
Ξέρεις σ’ αγάπησα πολύ,
τα λάθη μέσα μου με καίνε.

Θα φύγω τώρα μακριά,
τον πόνο σου μην βλέπω.
Τα μάτια σου είν’ ακριβά
Για αστέρια θα τα έχω

3 τύποι σε ένα μπαρ:
Ο πρώτος: έχω τα μακρύτερα χέρια στον κόσμο.
Ο δεύτερος: έχω τα μακρύτερα πόδια στον κόσμο.
Ο τρίτος: εγώ έχω το καλύτερο μουσικό ταλέντο στον κόσμο.
Καθώς συζητούσαν αποφάσισαν την επόμενη μέρα να πάνε στο γραφείο με τις καταγραφές των ρεκόρ γκίνες.
Πήγαν λοιπόν, μπαίνουν με τη σειρά μέσα.
Βγαίνει έξω ο πρώτος και λέει: Τέλεια, έχω τα μεγαλύτερα χέρια στον κόσμο.
Βγαίνει και ο δεύτερος και λέει: Θαυμάσια έχω τα μεγαλύτερα πόδια στον κόσμο
Βγαίνει και ο τρίτος με σκυμμένο κεφάλι και λέει: ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΑΥΛΙΔΗΣ;;;;;;!

Στίχοι – Μουσική: Παύλος Παυλίδης

Σβήνω απ’ την άμμο όλα τα χνάρια
απόψε που σε κυνηγάνε,
ξέρεις δε φταίνε τα λιοντάρια,
αν μείνουν νηστικά πεινάνε.

Υποταγμένα σε κριτές,
υποκριτές και τους μοιραίους
κήρυκες που από ουρανούς
κι από άμβωνες ωραίους.

Λένε πως σ’ έφερε ως εδώ
μαύρο καράβι,μέγα πάθος
όμως το ξέρουν κατά βάθος…

Αερικό είσαι,αερικό…
Αερικό είσαι,αερικό…

Όσοι δε θέλουν να θυμούνται,
πότε και πού αντισταθήκαν;
Ποια τείχη γκρέμισες και βγήκαν;
Ποιες φυλακές να μη φοβούνται;

Τώρα σε θέλουνε σκυφτό,
τώρα σε θέλουν νικημένο,
ανήμπορο κι υποταγμένο
για να ξεχνάν αυτό που ήταν.

Θα ‘ρθεί μια μέρα ένα παιδί,
τη μέρα που θα επιστρέψεις,
θα ‘ρθει αυτό, μην το γυρέψεις
και θα σου πει…

Αερικό είσαι, αερικό…
Αερικό είσαι, αερικό…

Στίχοι – Μουσική – Πρώτη εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Της παπαρούνας τον ανθό
Να μην τον εμυρίσεις
Γιατί σε μένα μάτια μου
Μια μέρα θα γυρίσεις

Να μου γυρέψεις τη φωτιά
Και του τρελού το χάδι
Πάντα ζητούσες τα φιλιά
Που αφήνουνε σημάδι

Τα χάδια μου τα πέταξα
Στις λήθης το πηγάδι
Να μην τα βρουν οι αγκαλιές
που βγαίνουνε σεργιάνι

Με διαβατάρικα πουλιά
Έρωτα να μην πιάνεις
Γιατί είναι διαβατάρικα
Και γρήγορα τα χάνεις

Και σου κουρσεύουν τη λαλιά
Κι ανάσα πια δεν έχεις
Κι όλο γυρίζεις το πρωί
Χάιδι να μου γυρεύεις

Τα χάδια μου τα πέταξα
Στις λήθης το πηγάδι
Να μην τα βρουν οι αγκαλιές
που βγαίνουνε σεργιάνι

Για τον Αντώνη Βαρδή που σήμερα γιορτάζει. Δε θα μπορούσε να μην έχει την τιμητική του σήμερα. Άλλωστε ουκ ολίγες φορές οι μουσικές του μας έχουν συντροφεύσει στον Στίχο. Χρόνια Πολλά στον αγαπημένο μας Αντώνη Βαρδή!

Στίχοι – Μουσική: Αντώνης Βαρδής

Απόψε πάλι δε θα κοιμηθώ νωρίς,
φωτογραφίες μας θα βγάλω απ’ το συρτάρι.
Θ’ ακούσω πάλι τα τραγούδια π’ αγαπάς
και με τη σκέψη σου ο ύπνος θα με πάρει.

Απόψε πάλι δε θα κοιμηθώ νωρίς,
είναι πολύ το δηλητήριο που ‘χεις βγάλει.
Θέλω οπωσδήποτε να μη σε ξαναδώ,
μα η απουσία σου είναι πολύ μεγάλη.

Κάνε την, Θεέ μου, ποτέ να μην ξεχάσει
και τις στιγμές που ζήσαμε να μην τις ξεπεράσει.
Κάνε την, Θεέ μου, ποτέ να μην ξεχάσει
κι όταν θα νιώθει τύψεις να μην μπορεί να κλάψει.

Απόψε πάλι δε θα κοιμηθώ νωρίς,
πέρασα νύχτες, μα το ταβάνι με πλακώνει.
Ξέρω πως κόλλησα, μα ακόμα είναι νωρίς,
κι ας λένε όλοι πως όλα ο χρόνος τα επουλώνει

“Κανείς δεν μπορεί να ξέρει πόσα αντίο, πόσα χαμόγελα, πόσα δάκρυα μένουν μέχρι το τέλος… Ίσως αυτή είναι και η μαγεία της ζωής. Το τραγούδι αναφέρεται στις σχέσεις και τις καταστάσεις εκείνες, που ενώ στην πραγματικότητα έχουν τελειώσει, εμείς επιμένουμε να μένουμε δεμένοι. Προτείνει λοιπόν να βρει κανείς το κουράγιο να δει, να αναγνωρίσει ότι κάτι τελειώνει, να το αποχαιρετίσει και να προχωρήσει παρακάτω. Παρακάτω υπάρχει πάντα μια νέα αρχή.”

Στίχοι – Μουσική: Πένυ Ραμαντάνη

Σου πήρε ένα τσιγάρο να μου πεις πως πια δε μ’ αγαπάς
Χρειάστηκες δυο λέξεις για να φύγεις μακριά

Σε κοιτούσα για να θυμάμαι την εικόνα σου να χάνεται
για να μην ελπίζω σε κάτι που δεν πιάνεται

Αφού τα πάντα τελειώνουν και πεθαίνουν
ας πούμε όσα αντίο μας μένουν

Σου πήρε ένα τσιγάρο να μου πεις πως πια δε μ’ αγαπάς
σε σπασμένο φάρο έπεσε η αγάπη μας

Στίχοι: Κωνσταντίνος Βήτα
Μουσική: Στέρεο Νόβα

Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα ‘ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
γιατί μια καινούρια αγάπη θα χύνεται σα μέλι
κι από ένα σημείο τής Γης αυτός ο ήλιος θ’ ανατέλλει
πιο όμορφος από ποτέ σα στρογγυλό χρυσάφι
θα λάμψει στο βλέμμα σου σα μεγάλο διαμάντι

Κι εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι
περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι
γιατί τα όνειρα που κάνω όταν περπατώ στο δρόμο
είναι πιο έντιμα απ’ αυτά που μας πλασάρει ο νόμος
ο νόμος μιας εταιρίας, ο νόμος μιας πολιτείας
Η χώρα μου είναι αποικία μιας πιο μεγάλης αποικίας

Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

Είναι σα μαγνήτης που με κάνει να ονειρεύομαι
να μιλάω στα κτίρια, στα σύννεφα, ή να προσεύχομαι
Να ‘χα μια θάλασσα έξω απ’ το σπίτι μου
κι όποτε βρέχει να πετάω απ’ το μπαλκόνι μου
κρατώντας το χέρι σου για πάντα
στις φραουλένιες πεδιάδες, στις γραμμικές κοιλάδες
Κι όπως συγκρούεται ένα αεροπλάνο στο μυαλό μου
να γίνει το σώμα σου ένα με το δικό μου
Πες μου, πες μου, τι σκέφτεσαι για μένα
όταν τα σώματά μας στέκουν σταυρωμένα
κι από ένα σημείο της Γης αυτός ο ήλιος ανατέλλει
Κάποιος τότε σ’ ένα στόχο σημαδεύει

Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες σου κι όλα τα πλαστικά όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα ‘ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
Ίσως βρούμε ένα σπίτι για να μείνουμε
ένα τόπο να ζήσουμε και να πεθάνουμε
μιλώντας σε κάποιον που έχει πεθάνει
σε χιονισμένα τοπία, σε δέντρα από μελάνι
ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση
προς το θεό, μια άλλη χώρα, μια άγνωστη διεύθυνση
στην οθόνη ενός κομπιούτερ, στα όνειρα του σκύλου
στο ουράνιο τόξο, στην καρδιά ενός φίλου

Φύλαξε τις εικόνες κι όλα όσα πιστεύεις
στο βιβλίο των ματιών σου είναι όλα αυτά που θέλεις
Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι